یادمه ه روزهای اول دانشگاه، یه ویس ۳ یا ۴ دقیقه ای میفرستاد تو گروه و در حالی که گریه میکرد باهامون حرف میزد، بهش حسودیم میشد که انقدر راحت میتونه خودشو خالی کنه. یه دوره ای از زندگیم به این نتیجه رسیدم که اوکی تو اگه گریه کنی یعنی خودتو باختی، یعنی داری برای خودت دلسوزی میکنی، یعنی باختن رو باور کر...

و هیچ چیز، هیچ چیز مرا از هجوم خالی اطراف نمیرهاند.. :)